Zwemmen in open water

Ken je het? Niet aan dingen beginnen omdat.... en dan volgen er een heleboel excuses. Het ene al net iets creatiever dan het andere. Toppers zijn: geen tijd, geen zin, ik kan het eigenlijk niet zo goed, ik weet niet zo goed hoe ik het hebben wil, ik weet eigenlijk tout court niet hoe ik eraan moet beginnen,... Het zou mij verbazen moest ik de enige zijn op deze planeet, die regelmatig tot de conclusie komt dat een aantal dingen op het "to do-lijstje" precies niet doorgeschrapt geraken. Meer nog, telkens ze ergens aan de top geraken, zijn er altijd andere dingen die ineens voorrang krijgen zodat ze toch terug onderaan de lijst komen te bengelen.

Zo zijn er ook dingen, die moeilijk en confronterend zijn en die je steeds uit de weg blijft gaan. Tot ze ineens met een alarmbelletje erbij bovenaan het lijstje prijken en er geen creatieve excuses meer zijn om ze van hun positie te verdringen. Je gaat de confrontatie aan en merkt dat datgene waar je bang voor was en waarvoor je steeds opnieuw een nieuw prioriteitenlijstje maakte, waarheid wordt.

En dan wordt het ineens, zwemmen in open water. Zonder zwembandjes. Je staat langs de kant van het water en wordt er plots ingeduwd. Je gaat kopje onder en komt weer boven. Keer op keer, telkens opnieuw kom je proestend boven water. Langs de zijkant staan mensen te kijken. Sommigen meewarig, met enig medelijden. Anderen reiken een hand die je net niet kan vastgrijpen en nog anderen springen mee in het water om te proberen met je mee te zwemmen. Hoe dan ook, je wordt gevolgd.

En jij, moet je zien te redden. Baksteenslag, schoolslag, crawl, rugslag,... het maakt niet uit. Hoofdzaak is dat je boven blijft en dat je vooral niet verdrinkt. En dat blijkt moeilijker te zijn dan eerst gedacht. Golven slaan over je heen, je raakt het noorden kwijt, weet niet meer wat je overkomt. Het enige wat in je achterhoofd blijft hangen, is dat je moet zwemmen.

Eens je de techniek doorhebt om boven water te blijven, zoek je naar manieren om vooruit te gaan, of om op z'n minst terug in de buurt van de kant te geraken. Je techniek en je uithoudingsvermogen gaan er met rassenschreden op vooruit. Je ziet de kant, of de overkant in de buurt komen en weet dat het een kwestie is van tijd, oefening en verfijning van technieken en van het opbouwen van uithoudingsvermogen.

En dan, kom je op een dag tot de conclusie, dat zwemmen in open water, zelfs met windkracht 10, een haalbare kaart is. Het is niet je favoriete bezigheid, en je vindt ongetwijfeld genoeg excuses om het niet te moeten doen, maar je weet dat je het kan als je in het water sukkelt. En je weet dat je met de nodige tijd en de juiste technieken zelfs het gevoel kan hebben dat je een beetje comfortabel aan het ronddobberen bent.

Anthurium

Hij staat op mijn eettafel, net niet onder de koepel. Hij vangt net genoeg licht om mooie rode bloemen te maken en niet teveel om compleet tilt te slaan. Hij staat er te staan, wordt regelmatig verschoven want in de weg van grote knutselwerken. Maar hij staat er.

Vandaag zag ik hem nog eens heel bewust en ik moest plots aan oma denken en aan hoe ik haar mis. Samen met mijn eigen Anthurium, kocht ik er ook een voor oma. Een "zomaar-omdat-ik-je-veel-te-weinig-zie-en-van-je-hou"-cadeautje. Oma was er blij mee en vertroetelde de plant met hart en ziel. Telkens ik bij haar langsging toonde ze mij vol trots de Anthurium. Die van haar groeide en bloeide dat het geen naam had. Die van mij daarentegen, verloor zijn bloemen en kweekte zelfs geen blad bij. Oma gaf raad en ik probeerde, maar ik heb duidelijk haar groene vingers niet geërfd. Zelfs toen oma nog amper kon bewegen en niet meer helemaal van deze wereld was, floreerde de Anthurium dankzij haar goede zorgen.

Oma sliep nu bijna een jaar geleden plots in en opa heeft haar taak overgenomen. Hij toont mij trots de florerende Anthurium en vertelt zijn achterkleinkinderen hoe mooi "overoma" deze bloemen wel vond. Sinds oma gestorven is, kreeg de pot bij mij een plaatsje op de tafel. Sindsdien krijgt hij iets meer aandacht en iets vaker water en zie ik dat ook de mijne begint te floreren. Oma zou fier zijn, dat ik alsnog de kneepjes van het "groenevingersvak" te pakken begin te krijgen.

Dank je wel oma om mijn oma te zijn! Ik mis je en vertel je achterkleinkinderen vaak over jou. Ze vragen regelmatig om in de tuin naar de sterren te mogen kijken en zoeken dan welk sterretje jij zou zijn. Binnenkort komen we nog eens langs aan jouw graf en dan breng ik nog eens een Anthurium voor jou mee. Beloofd!

Genieten

Quoi?

Yep, het blijkt toch niet altijd zo vlot te gaan. Om te beginnen is het een werkwoord, dus iets wat je moet doen. Alleen, kan niemand je voordoen hoe het moet. Niemand kan zeggen, hoe je goed geniet. Niemand kan je bij de hand nemen en je mee op sleeptouw nemen om het je te leren. Er bestaat geen stappenplan om te genieten. Het zou juist het omgekeerde effect hebben, het zou je het gevoel geven dat je een resultaat moet bereiken en dan is het al weer niet meer genieten.

Nog nooit heb ik het (werk)woord genieten zo vaak gehoord, als de afgelopen maanden. De bekende frase "je zou wat meer moeten genieten van de dingen", komt mij stilaan mijn strot uit. Jammer dat je niet kan vragen om het je dan voor te doen, te leren.

Ik ben een denker. Ik kan eindeloos denken, piekeren, filosoferen,... over schijnbaar onbelangrijke dingen. Ik laat er mijn slaap voor. Ik schrijf dingen op, al dan niet voor publicatie vatbaar. En dan vergeet ik wel eens "gewoon" te genieten.

En toch kan je het leren, volgens mij. Als je het wil, tenminste toch. Dus, de denker leert een beetje meer doen. De denker leert, minder te denken en meer aandacht te hebben voor kleine dingen. Elke dag een beetje beter, elke dag een beetje meer. Af en toe niet meer op automatische piloot, maar met volle aandacht.

Met kleine stapjes, bang om bekende dingen los te laten. Een beetje zoals een peuter die leert stappen. Wiebelend zoekt hij naar een evenwicht. Nieuwsgierig naar het nieuwe, maar ook blij als hij een houvast vindt.

Geduld is een schone deugd.....

Ik citeer nu mij moeder die mij bij herhaling herinnert aan het bovenvermelde spreekwoord.

Ik ben niet zo geduldig. Ik heb graag dat de dingen vooruitgaan en kan me geweldig druk maken als de dingen niet zo snel gaan als ik wel zou willen. Go with the flow, klinkt mooi, maar ik heb het nog niet helemaal onder de knie. Maar deze ochtend, meen ik een reden te mogen hebben om mij druk te maken. Ik leg het u even voor en u mag mij laten weten of het terecht is.

Telefoon 1 van de dag: de makelaar van de hospitalisatiepolis die ik via het werk heb. Neemt snel op, verbindt mij redelijk snel door, maar dan loopt het fout. De telefoon blijft rinkelen. Of ik eventjes kan terugbellen. Later.... Dus nog eens gebeld, het hele traject doorlopen, mevrouw aan de telefoon gekregen. Of ik misschien een mailtje kan sturen om mijn vraag formeel te maken. Zo gezegd, zo gedaan!

Telefoon 2 (en de 5 volgende): mijn groene energieleverancier: verbindt mij steeds door met een muziekje. Uiteindelijk, zo'n dikke drie kwartier later, bel ik naar de promotiedienst die mij uiteraard ook niet kunnen verder helpen en die ook niet begrijpen waarom hun klantendienst de telefoon niet opneemt. Maar zij raden mij aan om te mailen. Dat zou sneller werken. Zo gezegd, zo gedaan!

Telefoon 3: de Vlaamse Watermaatschappij. Waarbij de telefoon mij vriendelijk vertelt dat "de persoon die u wenst te bereiken, is op dit ogenblik niet bereikbaar. Wij verzoeken u op een ander tijdstip opnieuw te proberen". Het zal dus via mail gaan!

De laatste twee uren waren dus een staaltje van pure Belgische bureaucratie. En ik wil gerust heel geduldig zijn, maar op mijn vrije vrijdagmorgen, wil ik graag dat de Belgische administratie toch ook een beetje vooruit gaat!

Tussen angst en moed

Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet echt van veranderingen hou. Vooral niet als ze plotseling gebeuren, of als ze groots opgevat zijn. Kleine veranderingen en goed voorbereide situaties zijn mijn ding. Daar kan de structopaat in mij, perfect mee omgaan. Alles wat groots is (laat staan grootser en grootst), is niet aan mij besteed. Je kan je afvragen of ik een freak ben, maar om u te dienen, kan ik het al in uw plaats beamen. I'm addicted to structure!

De vergelijkende trap van moed geeft moediger en moedigst.
De vergelijkende trap van angst geeft angstiger en angstigst.

Volgens mij bestaat er een verband tussen die twee. Tussen angst en moed.

Ik heb het de afgelopen maanden ontdekt. Om kort te zijn: angst geeft moed. In het Engels zeggen ze "no pain, no gain". Angst kan verlammend werken, maar angst kan ook activerend werken. Eens je je angst onder controle hebt, geeft ze je moed om die dingen te doen die je voordien voor onmogelijk hield. Ze geeft moed om nieuwe situaties (ook in de categorie grootser en grootst) te trotseren.

Ik ben blij dat ik dit ontdekt heb en heb besloten die moed te gebruiken. Om dingen te veranderen, om een andere richting uit te gaan. Met nog een klein beetje angst op de achtergrond, maar met veel moed erbovenop.

Het komt wel goed....

Volumeknop

Gelezen in de krant: geen enkel festival is goed voor je gehoor, tenzij je oorstopjes meeneemt. Liefst op maat gemaakt, om lekken te voorkomen. Anders zijn ze nog niet efficiënt. Ze kosten maar tussen 100 en 150 euro. Peanuts volgens een gehoorspecialist. En ergens heeft de man wel gelijk. Sinds dit jaar zijn er een aantal festivalorganisatoren die een charter ondertekend hebben dat ze niet luider gaan dan 103dB. Mooi!

Persoonlijk lijk ik er geen last van te hebben wanneer de muziek luid staat. Het valt niet echt meer op en in hoogste nood, heb ik altijd wel een paar oorstopjes bij die de hoogste nood lenigen.

Waar ik wel last van heb, is van het gegil van een jongedame van 4,5 jaar. Ondertussen ben ik al bijna 5 jaar op zoek naar de volumeknop en ik denk dat ik een constructiefout aan het kind ontdekt heb. Volgens mij is er geen. Nog volgens mij is de garantie vervallen en is ze niet meer inwisselbaar. Knap vervelend!

Hoofd

Volgens mijn goede, ouderwetse Wolters' Woordenboek is dit: "het bovenste deel van het menselijk lichaam". Daarna volgt een halve pagina wat je allemaal met je hoofd kan doen en welke andere betekenissen het nog kan hebben. Om nog maar te zwijgen van de reeks spreekwoorden en zegswijzen die aan "het hoofd" vasthangen.

Tijdens de les biologie (al heel lang geleden) is mij ooit uitgelegd hoe alles van binnen in mijn hoofd werkt. Helaas was dat niet meteen mijn lievelingsvak en kan ik er mij nog bitter weinig van herinneren. Bij het woord synapssen en andere verbindingen gaat er nog maar heel vaag een belletje rinkelen.

Ik stel mij mijn hoofd voor als een hele grote kast met schuifjes. Zo eentje zoals mijn oma in haar keuken had staan. Oudroze, met verschillende schuifjes voor alle mogelijke kleine spulletjes die ze niet meteen een ander plaatsje kon geven. Af en toe, in een gulle bui, trok ze een schuifje open en toverde ze een lolly en daarmee ook een stralende glimlach op mijn snoet tevoorschijn. Oma is er al een tijdje niet meer, maar de herinnering aan het kastje en de lolly's blijft.

Mijn hoofd is momenteel vol. Vol met vanalles en nog wat. Leuke herinneringen en minder leuke. Met dingen die me aan het lachen maken, maar ook met die mij aan het huilen brengen. Met dingen waar ik moet aan denken, die ik moet regelen, met muziekjes, met kluslijstjes, met vanalles en nog wat. Het lijkt of er geen schuifjes meer over zijn om alles in op te bergen. Dus hou ik grote schoonmaak. Ik trek schuifjes open en kijk naar de inhoud. Misschien als ik een aantal dingen bij mekaar zet, komt er weer plaats vrij. Kan ik weer heerlijk verzamelen. Om nadien ongetwijfeld weer eens tot de conclusie te komen dat er weer te weinig schuifjes zijn....